“Truman!”

Matagal na kong hindi nagpopost dito. Napakaraming dahilan. Pero ngayon ay nabiyayaan ako ng konting free time kaya lulubusin ko na………

......

….

…

…

.

.

Mag-iisang buwan na ng napanood ko sa computer namin ang pelikulang The Truman Show. Nakakapanibago dahil hindi ko masyadong nakita ang mga nakakalokong ‘facial expression’ ng idol kong si Jim Carrey. Pero di naman ako binigo ng nasabing pelikula dahil kahit konti na lang ang comedy ay naenjoy ko pa rin ito. Di ko na ikekwento ang storya, baka mapanis pa ang pelikula. Panoorin nyo na lang sa YouTube!

Pagkatapos panoorin ang pelikula, ininterview ko si Professor Wikipedia tungkol dito. At napagalaman kong ang dami palang alam ng nasabing propesor. Pero di talaga ako dun namangha, mas namangha ako nung sinabi nyang may mga reported cases na nagkasakit daw sila ng “Truman syndrome” pagkatapos manood ng pelikulang ito. Lalo ko pang kinulit si Prof. Wiki tungkol dito. At dun na nga nagsimula ang lahat……

Pakiramdam ko may “Truman Syndrome” din ako kung minsan. Pero sa tingin ko mild lang naman. Nasasagi lang sa isip ko na pano kung may camera nga sa lahat ng puntahan ko tapos pinapanood na pala ko ng buong mundo. Di naman sa lahat ng oras ganun ang isip ko. Syempre iniisip ko pa rin ang realidad. Tsaka isa pa malamang mababa ang ratings ng show ko kasi wala namang interesanteng bagay tungkol sa’kin na pang-tv show. Pero di ko pa rin maiwasang maghanap ng mga hidden camera sa bahay namin. Kasi dun sa pelikula, sobrang liit ng mga camera pero malinaw ang quality. Di ko pa rin maiwasang magtaka.

Sa kabila ng lahat, di ko naman sinusumpa ang “The Truman Show”, idol ko pa rin si Jim Carrey. At malamang papanoorin ko uli ang pelikulang ito..

 

 

(ayos ba?)

Email

gagong_blogger@yahoo.com

 Para sa mga interesado, e-mail-ad yan ng inyong lingkod. Kung may gusto kang i-request o kung ano pa, e i-email mo lang yan. At sa mga gustong magpadala ng mga love letters, hateful comments, death threats, violent reactions, request for closing,  petition sa barangay, warrant of arrest, at iba pa, eh yan din ang email na hinahanap mo

 Yun lang salamat.

 (Di pa ko nakakagawa ng bagong blog. Pahinga muna. Medyo busy ngayon eh.)

Long Vacation!

Ayos! Tagal ko nang absent. Tambay lang sa bahay. Tulog. Kain. Computer. Kain. Tulog. Walang problema.

Pero di lang ako sa school absent ngayon, kung mapapansin nyo pati sa pagboblog tagal ko na ring MISSING! Kasi marami pa kong importanteng bagay na dapat tapusin (halimbawa: Plants vs. Zombies). Kaya ganun. Pero heto ulit ako, manggugulo sa buhay mo!

Pero minsan kahit masaya ang matagal na pagkakaabsent, di sinasadya pero nakakamiss din ang pumasok! Yung mga nakakairitang seatmate hanggang sa mga teacher na maqtagal mo nang pinagdadasal sa Sto. Niño na sana mawala na pero nandun pa rin. Lahat sila nakakamiss!

Nakakabagot na sa bahay!!! Biruin mo, ilang oras akong nakakulong sa computer chair namin tapos wala namang nangyayari! Pag naman binitiwan ko ang pc, sa kama naman ako, manonood ng mga Home TV Shopping na kung hindi ako nagkakamali eh kathang isip lang ng isang matalinong taong gustong kumita sa pagbebenta ng wala.

Pero ano pa nga ba ang masayang bagay ang pwedeng gawin pag absent? Magwalis? Ayoko nga! Matulog? Boooorrrreeeeng! Tapusin ang mini-games ng Plant vs. Zombie? Hmmm mahirap eh, pero pwede na rin!

Pero siguro naman makakapasok na ko next week. Sana. Para di ko na marinig ang mga ganitong linya sa TV………………..

“BUT WAIT THERE’S MORE!!!!”

(medyo maikli ang comeback blog ko, aba ang hirap kayang mag type habang may hawak kang ICEBAG sa kamay mo!)

And the winner is......

nakakuha ng 2 boto.........

at ang nanalo ay ang pangalang "HANGAL!"

sa mga request po ni dan~gee~rous, salamat po! Sana po magkita tayo minsan hehe!

Numero Uno!

Ahem! Ahem! Magandang Umaga (o hapon o gabi) sa inyo!

Medyo kinakabahan ako kasi una ko tong post dito! Pero hindi ito ang pinakauna ko talagang blog kasi meron na kong blog sa Friendster (http://jepamz.blog.friendster.com/).

Naisipan kong gumawa ng blogsite dahil ayokong nasa friendster lang ako. Kasi mga kaklase ko lang ang nakakabasa nito. Sa awa siguro sakin ng mga kaklase ko, kaya sinasabi nilang ok ang mga blogs ko. Ewan ko kung ilang percent don ang totoo. Oh talagang dala lang ng awa sakin. Ewan ko.

Tsaka wala muna kong ikekwento dahil nga una ko tong post, kung baga nagpapakilala pa lang ako. Kaya sana maraming makakabasa ng mga gawa ko at matutuwa rin kayo tulad ng mga “plastic” kong kaklase.

Pero ok lang sakin kahit di kayo matuwa sa mga gawa ko, sasaluduhan ko pa nga kayo pag sinabi nyo ang totoo dahil matututo ako dun sa mga sasabihin nyo. Tsaka ano namang maaasahan mo sa trese anyos na bata? Diba?

Yan ok na yan! Ayoko na ring magtagal kasi masyado ng seryoso ang mga sinasabi ko. Eh pangako ko naman na gagawin kong Humor tong blog ko.

Salamat sa pakikinig! Buti na lang di ka inantok!